Vandaag start het begin van m’n uitdaging. Eerlijk gezegd is mijn eigen tocht gisteren eigenlijk al begonnen.
Ik merkte gisteren een soort angst om dit alleen te doen en verwarring in mezelf. Hoezo zou ik hiervoor bang zijn, als ik gewend ben alles al alleen te doen. Dan zou dit toch een makkie zijn na alles wat ik al overwonnen had. Toch bleef er een brok in m’n keel de hele weg naar Santiago de Compostela. Eenmaal van de luchthaven met de bus naar het centrum werd het gevoel meer en meer bevestigd. De eerste pelgrims leren kennen in de bus. Een man, John uit Washington. Hij had de Camino al eerder gelopen, maar nu zijn dochter dit jaar de Camino ook liep, besloot hij mee te gaan om tijd met haar door te brengen.
Levensles 1: Zo zei hij: “het belangrijkste wat je in je leven hebt… is tijd doorbrengen met de mensen waar je van houdt en herinneringen samen maken, de rest is niet belangrijk”.
De rest van de dag heb ik hier overnagedacht. Nagedacht over het voorbeeld wat ik heb meegekregen, mijn eigen blik hierop en hoe ik met Jillian herinneringen maak.
John uit Washington en ik delen hier een gemeenschappelijke waarde. Toch door alles wat het leven verwacht is het soms moeilijk om aan deze waarde trouw te blijven.
Levensles 2 kwam later die dag. Op zoek naar goede oberico-ham, kwam ik terecht bij Bernardo. Inmiddels kan ik wel zeggen dat ik al een hoop verschillende Spaanse ham heb geproefd, maar deze keer kreeg ik de hele ervaring. Zo vertelde hij passievol over de verschillende benen en de smaken. Bij het snijden van de ham bleef hij rustig en geconcentreerd. Sowieso een kunst om de ham goed en dun te snijden. Je kon zien dat hij van zijn werk genoot. Ik vroeg hem of dat ook echt zo was of dat er ook dingen waar hij niet blij mee was. Hij bevestigde dat alleen vertelde hij ook zijn salaris. Dit was echt heel weinig. Toch zou hij nooit wat anders doen.
Zijn levensles:”Werk is het merendeel van je leven, dan moet je iets doen waar je echt van houdt en passie voor hebt”. Geld is nodig, maar maakt ongelukkig als je heel je leven werkt voor geld en niet je eigen passie”.
De levenslessen van de eerste dag lijken logisch en vanzelfsprekend, toch zijn er zoveel mensen die dit ook weten, maar niets veranderen.
Ik denk ook dat “het veranderen” de moeilijkste stap is… Dit vraagt ook kracht, risico durven nemen, angst begrijpen en niet genoegen nemen met minder.
Eerste km’s voor Graciella Gomes Rodriques
Zo ga ik de eerste km’s lopen naar Casa Morgade. Deze km’s loop ik voor Graciella en haar moeder.
Graciella was een student uit mijn allereerste mentorklas. Ze was een slimme meid, die een vriend had, die niet goed voor haar was.
Graciella was vaak niet op school en haar aanwezigheid was niet voldoende. Na elkaar beter te leren kennen en vertrouwen opgebouwd vertelde ze me eindelijk de echte reden van haar afwezigheid. Het waren de ruzies met haar vriend.
In het begin snapte ik niet goed waarom dat een goede reden zou zijn om niet naar school te gaan, tot ze vertelde dat ze niet durfte te komen vanwege alle blauwe plekken, die ze erbij kreeg.
Als beginnend docent met een eerste mentorklas wist ik me niet gelijk raad, dus lekker naïef zei ik: “je kan toch aangifte doen?”. Waarop zij me verbaast aankeek en antwoordde: “Mevrouw, serieus? Dat heeft toch geen zin!”
Ik moest deze situatie anders aanpakken, want denkend dat dit zo opgelost was, was een illusie.
Ik vroeg haar wat ik voor haar kon doen. Ze wilde er wel graag over praten, zonder dat ik iets zou doen, verder vertellen of dwingen. Dat spraken we af. Ik zou luisteren zonder oordeel of actie en dat probeerde ik. Dan voel je je machteloos, maar wie ben ik om onze vertrouwensband te verbreken.
Graciella ging steeds meer vertellen en meldde zich netjes bij mij af als ze niet naar school kwam. We spraken af dat ze ieder geval probeerde bij de toetsen aanwezig te zijn zodat ze wel haar diploma kon halen. Op die manier kon ik m’n hand boven haar hoofd houden betreft haar afwezigheid. Op m’n werk werd hier soms hard op geoordeeld, we moesten haar maar uitschrijven… Uiteindelijk heeft ze met veel moeite haar niveau 3 diploma behaald.
Kort daarna hebben we nog via de app contact gehad. Ze vertelde dat ze het had uitgemaakt, aangifte had gedaan en haar leventje weer beter werd. Ze ging doorstuderen, had een eigen kamer en haar rijbewijs behaald.
Zo gelukkig als ze was, had ze niet door dat dit de gevaarlijkste tijd voor haar was…
Op 22 september zag ik gemiste gesprekken van Naomi, een andere mentorleerling van mij en vriendin van Graciella.
Maar toen kwam het bericht dat ze Graciella vermoord met messtekken in de Krabbeplas in Vlaardingen hadden gevonden. Zo’n lief meisje, doodgestoken en als afval achtergelaten.
Nu begreep ik gelijk waarom Naomi mij had gebeld. Ze wilde haar verhaal doen bij de politie, maar durfte niet alleen. Samen zijn we die dag naar de politie gegaan en onze informatie gedeeld. Uiteindelijk is haar ex-vriend opgepakt.
Natuurlijk ga je daarna al je eigen stappen na, wat had ik kunnen doen om dit te voorkomen… ik wist wat er aan de hand was en voelde me verantwoordelijk. Dit gevoel is lang gebleven terwijl alle collega’s weer doorgingen en er niets veranderde.
Bij m’n collega Analisa vond ik deze steun en we denken elk jaar aan Graciella.
Soms hoor ik het gegil en gehuil van de moeder van Graciella nog. Tijdens de begrafenis werd haar moeder aan alle kanten ondersteund en huilde en schreeuwde het uit. Ik heb nog nooit een moeder zo kapot zien gaan. Nu ik een eigen dochter heb, begrijp ik de wanhoop van haar moeder.
Vandaag zijn mijn stappen voor Graciella en haar moeder!
WIL JE DONEREN?
jenniferseesing 
Plaats een reactie