Vandaag staan er 22km op de planning (nog extra gecheckt, maar het klopte)
Smorgens hebben we mijn ouders me uitgezwaaid en daar ging ik weer. Dit keer liepen er ontzettend veel pelgrims. Dat was ook voor het eerst, zoveel allemaal onderweg.
Super leuk om te zien. Ergens ook een kleine irritatie, want er liepen er mega veel met een mini-tasje/rugzak en daar liep ik met m’n mega zware rugzak haha.
Ohja ik had met mezelf de afspraak gemaakt dat ik elke dag iets uit m’n rugzak zou achterlaten. Dit keer was het m’n klamboe. Om ook een angst te overwinnen, heb ik mn klamboe achtergelaten. En mensen die mij kennen weten dat ik doodsbang ben voor spinnen en kakkerlakken. Maar ook op dat gebied kon ik wel een beetje vertrouwen hebben, dus de klamboe ging niet meer mee.
Vandaag vlogen te km’s weer voorbij. Het eerste stuk liep ik op met een vader en zoon uit Spanje. De man vertelde dat hij zelf de Camino met zijn vader had gelopen en ook zijn vader liep de Camino met zijn vader. Zo is het dus een familie traditie geworden. Toen ik aan de zoon (ongeveer 14 of 15 jaar oud) vroeg of hij het leuk vond, zei hij:” Niet echt, maar ik doe het voor mijn vader”. Haha lekker eerlijk! Toch mooi, dat zo’n puber dat voor zijn vader overheeft. Ik kan me goed voorstellen dat hij op die leeftijd, liever z’n vrienden de vakantie doorbrengt.
Nog een extra leuke onderbreking deze etappe, omdat Nathalie vanuit Nederland belde en al kletsend was ik eens al ver over de helft.
Helaas waren de laatste km’s erg zwaar en ook ik moet eraan geloven tijdens mijn Camino: BLAREN!
Elk steentje was als spijkers die in m’n voeten staken en het hield niet op. Toch maar stoppen om blarenpleisters te plakken. Ik dacht lekker optimistisch, gepakt dus over… helaas niet, het verlichte een beetje, maar dat was van korte duur. Dat was afzien, maar gelukkig was daar het hostel en dit keer was er ook een zwembad bij. Heerlijk afgekoeld, baantjes getrokken en daarna siësta gehouden. Top combinatie met deze temperaturen.
Vandaag heb ik de km’s niet voor iemand anders gelopen, maar enkel voor mezelf. Ook ik heb niet altijd fijne momenten in de liefde gekend en dat stukje wilde ik vandaag graag helemaal achter me laten. En ja.. hoe kan je iets helemaal achter je laten?
Dat betekent, realiseren wat er gebeurd is, accepteren wat er gebeurd is en jezelf en de ander vergeven wat je is aangedaan. Pfff dat laatste is het moeilijkste! Het liefst zou je degene hetzelfde gevoel willen geven, maar ik geloof dat ik daar zelf niets voor hoef te doen. Karma komt vanzelf en dat heeft al op meerdere vlakken gebleken. Toch alles een plekje geven is niet altijd makkelijk.
Volgens de psychologie zit ik in de laatste fase van mijn heling, zeg maar op 80%. Of die 20% vandaag helemaal geheeld is, blijft nog even de vraag. Maar we zijn goed onderweg!
jenniferseesing 
Plaats een reactie