Vandaag moet ik veel km’s maken, in totaal 37km en volgens andere pelgrims de zwaarste etappe. Kleine vergissing, heb ik dat haha. Ook mijn Camino zit vol verassingen, aangenaam en onaangenaam.
Zo ontmoette ik Yovani uit Mexico. Hij is begonnen met zijn Camino in Frankrijk en is al 4 weken onderweg. Ideaal want hij heeft al een hoop kennis, die hij graag deelt. Hij heeft stukken gelopen met hoogteverschillen van 1200meter door de Pyreneeën. Inmiddels zitten heel zijn voeten onder de blaren en heeft hij zijn rugzak geleegd tot echt alleen het echt noodzakelijke, betreft 2 onderbroeken, 2 outfits en toiletspullen.
En ook hij gaf uiteindelijk een levensles voor mij mee. Hij vertelde dat pelgrims geloven, dat je mensen tijdens de Camino ontmoet voor een reden. Het kan een kleine of grotere reden hebben, maar uiteindelijk wil het je iets leren of vertellen. Ik vertelde hem over mijn eerste dag en mijn gevoel van “alleen” zijn. Waarop hij vertelde dat hij dat gevoel de eerste week ook had, maar inmiddels heeft geaccepteerd dat hij alleen de Camino loopt, maar niet alleen is, alleen als hij daar zelf voorkiest. Zijn woorden: “Je bent zo alleen, als je zelf laat voelen”. Die woorden bleven hangen, heb ik er dan zelf invloed op? Geef ik mezelf dat gevoel mee?
Deze ochtend besloot ik extra vroeg te gaan lopen, zodat ik de meeste km’s in goede temperatuur kon lopen. Samen met Yovani zouden we vroeg aan de wandel, maar geen Yovani smorgens. Ik besloot toch te gaan.
Om 5.15uur stond ik buiten, niets te zien, een zwart gat… hoe gaan we dit doen? Knop om, zaklamp aan en lopen. Af en toe hoorde ik geritsel om me heen of vloog er een vleermuis vlak langs me. In het donker vervolgde ik m’n weg over smalle bospaden en door kleine middeleeuwse dorpjes. Best spannend allemaal. In het donker komt er ineens een Duitse Herder blaffend van een erf gerend. Eerst schok ik me kapot, dit is geen huishond, maar een waakhond. Rustig begon ik te praten en hij stopte met blaffen. Naast de hond zag ik een begraafplaats. Dat zag er in het donker echt eng uit. Maar ik was niet bang om erlangs te lopen, want de Duitse herder liep met me mee. Tot het einde van de begraafplaats en toen liep hij terug naar zijn erf. Ook hij hielp me een stukje op mijn pad.
Vandaag voelde toch anders dan de dag hiervoor. Terwijl ik liep, besefte ik steeds meer dat de Camino uiteindelijk door iedereen alleen wordt gelopen. Je kunt stukken samen oplopen, mooie gesprekken voeren en bijzondere mensen ontmoeten, maar de stappen die je zet zijn uiteindelijk van jezelf. Dat is misschien juist de kracht van deze reis: je loopt je eigen Camino, op je eigen tempo, met je eigen verhaal. Inmiddels kon ik het gevoel van “alleen” loslaten…
Na zo’n 10km wandelen werd het licht en ik zag Portomorin al liggen, dat zou mijn eerste stop van vandaag zijn. Om de stad te bereiken moest je een lange brug oversteken. Eenmaal over de helft komen er twee andere pelgrims op me afgelopen. Eerst dacht ik, vreemd want die gaan de verkeerde kant op… Toen ze dichterbij kwamen, dacht ik, die mensen lijken veel op m’n ouders van een afstand. In gedachten moest ik lachen, want ik bedacht mezelf… Kijk nou, de Spaanse versie van mijn ouders lopen hier. Ze kwamen steeds dichterbij, maar bleven gefocust doorlopen, steeds dichterbij en ineens zag ik het…
Het waren mijn ouders!
Dat had ik zo niet verwacht en midden op de brug huilde ik van blijdschap! Ze hadden heel de nacht gereden om vandaag met mij mee te lopen naar Palas de Rei.
Bijzonder eigenlijk… net toen ik het gevoel van “alleen” losliet, waren m’n ouders er! Er ook nogeens om me door de zwaarste etappe te ondersteunen.
En wat ben ik trots op ze! We liepen samen 27km omhoog en omlaag, in de volle zon en laten we eerlijk zijn, op hun leeftijd doen er dat maar weinig ze na! De zwaarste etappe van de reis hebben we met z’n drieën volbracht. Wat een herinnering! Dankbaar!
Savonds lekker uiteten geweest en er gebeurde iets, waardoor ik Spanjaarden nog meer ben gaan waarderen. Na het eten deden we nog een drankje op het terras en ineens pakte twee mannen aan de tafel naast ons hun gitaar en begonnen te spelen en te zingen. Op dat moment veranderde de hele sfeer op het terras. Alle mensen op het terras begonnen mee te zingen en te klappen. Ineens werd het nog een klein feestje ook!
Vandaag heb ik niet alleen voor mezelf gelopen, maar ook voor mijn vriendin. Deze zware kilometers draag ik dan ook op aan haar.
Ze heeft in haar jeugd dingen meegemaakt die geen enkel kind zou moeten meemaken. De gevolgen daarvan draag je vaak een leven lang met je mee. Juist daarom gun ik haar zo dat ze ooit mag ervaren hoe het is om zich echt veilig te voelen en onvoorwaardelijke liefde te ontvangen. Met iedere stap hoop ik haar een beetje kracht en vertrouwen mee te geven en hoop dat haar dromen uitkomen!
jenniferseesing 
Plaats een reactie