Nog 19km en dan heb ik Santagio de Compostela gehaald! Vandaag de laatste wandelloodjes van m’n reis en vandaag wordt sowieso een bijzondere dag.
25 juli is namelijk de feestdag van de apostel Jakobus (Santiago), de beschermheilige van Spanje en de reden waarom al eeuwenlang miljoenen pelgrims naar Santiago de Compostela lopen. De stad viert deze dag groots met ceremonies, muziek, optochten en festiviteiten. Op deze dag staat de stad volledig in het teken staat van verbondenheid, dankbaarheid en feesten.
Vandaag kwam dan ook alles samen.
Op de laatste vijf kilometer besloot ik niet meer bezig te zijn met de finish, maar bewust stil te staan bij alles wat ik de afgelopen week had bereikt. Ik wilde voorkomen dat Santiago de Compostela slechts een eindpunt zou worden dat ik kon afvinken (zoals ik normaal zou doen). Ik begon te denken wat trots betekent en wanneer je dat echt op jezelf kan zijn.
Trots is een gevoel wat ik lang niet echt gevoeld had. Waarschijnlijk denken de meeste mensen nu, hoe kan je niet trots zijn, kijk wat je allemaal bereikt hebt. Maar zelf zie ik het als iets normaals, niet bijzonder. Daarom stonden de laatste kilometers van mijn Camino in dit teken en tijdens deze kilometers werd ik steeds trotser op mezelf. Een prachtig gevoel!
Bij aankomst in Santiago werd ik helaas direct geraakt door de realiteit. Een paar meter voor dat ik aankwam op het plein van de kathedraal werd een man gereanimeerd op straat en ik zag hoe de mensen het reanimeren opgaven. Ik had nog nooit iemand zien doodgaan en mijn euforische moment sloeg in een klap om.
Op een plek waar zoveel mensen hun doel bereiken, werd tegelijkertijd gevochten voor een mensenleven.
Toch moest ik ook bewust zijn van wat ik had behaald en genieten van het moment om als echte pelgrim op de eindbestemming, bij de kathedraal van Santiago de Compostela aan te komen.
Gek eigenlijk… ik was wel eens emotioneel tijdens de Camino, maar toen ik op het plein aankwam rolden de tranen over mn wangen.
Ik probeerde het nog tegen te houden, maar daar waren ze!
Niet omdat het zo zwaar was of ik verdriet had, maar omdat ik besefte hoeveel ik onderweg had geleerd en losgelaten. De onzekerheid, de controle, het gevoel alles alleen te moeten dragen. Er kwam een enorme rust over me heen.
Een rust die ik lang niet meer heb gevoeld. Mijn grootste wens is dat die rust niet achterblijft op de Camino, maar met mij meereist naar huis.
Vandaag liep ik ook voor de vrouwen die worstelen met het gevoel van “nooit goed genoeg zijn”.
Vanmorgen belde ik al wandelt weer met Nathalie. We reflecteerden samen op dit onderwerp. En steeds meer realiseren we ons hoeveel vrouwen dit gevoel elke dag meedragen en hoe dit gevoel vergroot wordt door verwachtingen van anderen. We kennen toch allemaal wel dat stemmetje, dat fluistert: “Je bent niet mooi, je bent niet slank, je bent niet slim”. De maatschappij vertelt vrouwen voortdurend hoe ze eruit moeten zien, hoe ze zich moeten gedragen en hoeveel ze moeten presteren. Vanuit de maatschappij en social media wordt een type vrouw geschetst, die “perfect” zou zijn. En juist dit type vrouw maakt andere vrouwen zo onzeker. Daarnaast wordt er al snel door de maatschappij een stempel gedrukt als je niet binnen dit plaatje past.
En wat nu net het grappige is… dit type vrouw is een illusie. Alle insta-post zijn te perfect, alle momenten lijken prachtig en het leven wat zij leven lijkt geweldig. In werkelijkheid is dit heel anders. En toch zoveel vrouwen willen dit evenaren. Door negatieve meningen van anderen raak je steeds verder van jezelf vandaan. Deze meningen geven stress waardoor de onzekerheid meer en meer groeit. Een vrouw wordt er niet gelukkig van om te horen dat ze is aangekomen of afgevallen. En toch oordelen we veel te hard. “Zij heeft zich lekker laten gaan, ze zou naar de sportschool moeten, waarom doet ze er niets aan?”
Heel vaak oordelen we te snel en weten we de achterliggende redenen van de veranderingen niet.
Deze vrouwen zijn vaak juist prachtige personen, zij zijn zorgzaam, passen zich makkelijk aan, werken hard, geven veel liefde, slikken hun tranen weg en zetten anderen op de eerste plaats. En nee, ze zijn niet perfect, maar wel ECHT!
En laten we ook niet vergeten:
“Je waarde wordt niet bepaald door hoeveel je geeft, hoe perfect je bent of hoeveel anderen jou waarderen.
Je bepaalt je eigen waarde!”
Niet door wat anderen van je vinden, maar door trouw te blijven aan jezelf. Door doelen na te streven die voor jou belangrijk zijn, je grenzen te bewaken, keuzes te maken die bij jouw waarden passen en je leven zo in te richten dat het rust en vertrouwen geeft in plaats van voortdurende onzekerheid en stress.
Wat heeft dit bericht met geweld tegen vrouwen te maken? Vrouwen met een laag zelfbeeld vinden het lastig om grenzen aan te geven in een relatie. En hoe makkelijk is het voor een man om macht over een vrouw zonder grenzen te krijgen? Veel te makkelijk! Vandaar dat ik ook dit onderwerp erbij betrek.
Vind jij dit ook belangrijk?
Doneer nu!
jenniferseesing 
Plaats een reactie