Ondanks dat m’n Camino is afgerond, wil ik mijn verhalen nog afronden met één laatste levensles en één laatste reflectie op mn reis.
Ook wil ik graag gebruik maken om mijn dankbaarheid uit te spreken.
Mijn laatste levensles:
De laatste levensles mocht ik vanavond in een park in Santiago de Compostela ontvangen van drie oude Spanjaarden.
“Ik vroeg ze om één laatste levensles voor ik morgen naar huis zou vliegen…
Ze overlegden even en de allerlaatste levensles was: “Heb niet zoveel haast. Iedereen heeft tegenwoordig haast en stress. Het leven loopt niet weg. Ga af en toe gewoon zitten.”
Hoe bijzonder was het dat juist op de laatste dag van mijn Camino die woorden werden uitgesproken. Dagenlang had ik geleerd dat de Camino niet draait om zo snel mogelijk Santiago de Compostela te bereiken, maar om alles wat er onderweg gebeurt. De gesprekken, de ontmoetingen, de stilte en de onverwachte lessen.
Misschien was dit wel de mooiste afsluiting van allemaal. Geen groot afscheid. Geen spectaculaire gebeurtenis. Alleen drie mannen op een bankje die mij eraan herinnerden dat het leven pas echt waarde krijgt wanneer je af en toe stopt met lopen.
En dat wordt waarschijnlijk wel de grootste uitdaging als ik weer thuis ben: niet sneller leven, maar bewuster en meer in het moment leven. Af en toe stoppen met rennen en gaan zitten en om je heen kijken. En beseffen dat het leven zich juist daar afspeelt.
En mijn laatste reflectie:
Ik moest lachen toen ik gisteravond terugkwam en dit beeld naast mijn hotel zag staan. Meteen dacht ik terug aan die vroege ochtend in het donkere bos. Om mijn angst de baas te blijven, zong ik het liedje van Roodkapje, om mezelf moed in te spreken en het luchtig te houden.
Ook hadden we de allereerste ochtend in het donker, waarbij ik langs een eng kerkhof moest lopen en de herdershond met me meeliep. Zonder iets te vragen liep hij rustig met me mee langs het kerkhof. Alsof hij precies wist dat ik zijn aanwezigheid op dat moment nodig had. Geen woorden, geen commando’s, alleen gezelschap.
En nu, op de laatste avond van mijn Camino, stond daar ineens dat beeld: een meisje dat zo uit het sprookje van Roodkapje leek te komen, met een herdershond aan haar zijde. Alsof de Camino mij nog één keer herinnerde aan de bijzondere momenten…
Soms lijken gebeurtenissen los van elkaar te staan. Maar soms voelt het alsof de Camino ze met een onzichtbare draad aan elkaar verbindt.
Voor mij werd dit beeld het symbool van de Camino:
“van angst die veranderde in vertrouwen, van alleen op pad gaan, maar ontdekken dat je onderweg precies krijgt wat je op dat moment nodig hebt”.
Dankjewel voor jullie mooie woorden, berichtjes, steun en donaties.
De mooie en lieve reacties, die ik heb gekregen op mijn verhalen had ik niet verwacht. Dankzij jullie heb ik toch besloten om m’n verhalen met iedereen te delen en hoop dat ze anderen ook helpen of inspireren.
Bedankt dat jullie allemaal een beetje met mij de Camino hebben gelopen en hoop dat jullie van m’n verhalen genoten hebben.
Liefs Jennifer
jenniferseesing 
Plaats een reactie