Toen ik stopte met wachten! H3

Een verhaal over loslaten, groeien en moed, met een psychologische blik.
Jennifer Seesing

Hoofdstuk 3
(Rapunzel) Flynn Rider “We houden het casual”

‘Vertel me iets waarmee u zichzelf ooit belachelijk hebt gemaakt.’

Clara hield haar theekopje halverwege haar mond stil.

‘Wat een merkwaardige vraag.’

‘U mag zelf kiezen hoe ernstig.’

Hij leunde achterover en wachtte. Door de open deuren van de salon klonken stemmen vanaf het terras. Clara had zich voorgenomen daar na een kwartier weer bij te gaan staan. Inmiddels was haar thee koud.

‘Waarom zou ik u zoiets vertellen?’
Inmiddels was Clara voorzichtiger geworden met snel antwoorden.

‘Omdat u tot nu toe een bijzonder gunstige indruk maakt. Ik probeer vast te stellen hoeveel daarvan terecht is.’

Ze zette haar kopje neer.

‘Begint u dan maar.’

Dat deed hij. Zonder aarzelen vertelde hij een geschiedenis waarin zijn zelfvertrouwen hem aanzienlijk verder had gebracht dan zijn verstand kon verantwoorden. Clara probeerde ernstig te blijven, maar bij de beschrijving van zijn vergeefse poging zich eruit te praten, gaf ze het op.

‘U lacht wel erg gemakkelijk om mijn ellende.’

‘U vertelt het met opvallend veel genoegen.’

‘Het heeft jaren gekost om zover te komen.’

Toen zij haar eigen verhaal vertelde, luisterde hij aandachtig. Hij onderbrak haar slechts om iets te vragen dat de situatie nog erger maakte. Later, toen iemand hen aansprak, verwees hij er met één terloopse opmerking naar. Clara boog haar hoofd om haar lach te verbergen.

Het beviel haar dat hij het had onthouden.

Ze voelde zich op haar gemak bij hem. Er was ruimte om scherp te zijn, om te twijfelen, om een verhaal halverwege opnieuw te beginnen omdat ze het verkeerde had gezegd.

Toen hij voorstelde elkaar buiten het gezelschap te ontmoeten, stemde ze toe.
‘Ik denk dat wij ons uitstekend zullen vermaken,’ zei hij.
‘Dat zullen we dan ontdekken.’
‘U klinkt weinig overtuigd.’
‘Ik ben nieuwsgierig.’

Dat was ze ook. Ze verheugde zich op hem, op zijn vragen en op de vrijheid waarmee ze antwoord gaf. Toch wilde ze weten hoe het zou voelen wanneer ze werkelijk samen waren, met een hele middag voor zich en niemand die het gesprek toevallig onderbrak.

De ontmoeting gaf haar genoeg om met plezier op terug te kijken. Onderweg naar huis herinnerde ze zich kleine dingen. Een blik. Een opmerking die pas een paar tellen later tot haar was doorgedrongen. Hoe gemakkelijk de tijd was verstreken.

Eenmaal thuisgekomen kon ze niet wachten om verder te schrijven aan haar verhaal. Hij gaf haar weer inspiratie en ze schreef haar verhaal verder…

We wilden het casual houden. Ondertussen staken we veel tijd en energie in het contact. We konden blijven praten. Over werk, kinderen, wat we belangrijk vonden en de manier waarop we naar het leven keken. Tussen de serieuze gesprekken door maakten we grappen die later op de dag nog terugkwamen. Het was speels, soms uitdagend, en we deelden persoonlijke verhalen.

Ik noem hem Flynn Rider vanwege die humor, charme en speelse uitdaging. Dat maakte het leuk om elkaar te leren kennen. Hij stelde vragen, onthield dingen die ik vertelde en deelde momenten uit zijn eigen leven.

De afspraak bleef luchtig, terwijl het contact steeds meer ruimte innam. Ik begon me af te vragen wat casual voor ons allebei betekende.

Uiteindelijk stuurde ik hem het bericht.

“Bij mij gaat het niet om grote gebaren, maar ik merk dat ik meer behoefte heb aan consistentie en duidelijkheid.”

Hoe goed kenden we elkaar al?

Als je veel met iemand praat, kun je snel het gevoel krijgen dat je diegene kent. Je hoort over eerdere ervaringen, ontdekt overeenkomsten en bouwt samen een eigen soort humor op.

Jiang et al. (2011) onderzochten hoe persoonlijke informatie delen bijdraagt aan ervaren nabijheid. In hun experiment was het verband tussen zelfonthulling en intimiteit sterker bij contact via tekst dan bij gesprekken van aangezicht tot aangezicht. De betekenis die deelnemers aan die onthullingen gaven, speelde daarin mee.

Dat helpt me begrijpen hoe er vertrouwdheid kon ontstaan terwijl we elkaar nog aan het leren kennen waren. Onze gesprekken gaven veel om nieuwsgierig naar te zijn. Hoe we ruimte voor elkaar zouden maken in het dagelijks leven, moest zich nog ontwikkelen.

Wat miste ik?

Er was aandacht. Mijn behoefte ging vooral over hoe het contact zich voortzette en of we elkaar verder wilden leren kennen.

Laurenceau et al. (1998) beschrijven intimiteit als een proces waarin persoonlijke dingen delen en ervaren dat de ander begripvol en betrokken reageert, samen bijdragen aan nabijheid. Dat helpt mij preciezer te kijken naar wat ik waardeer in contact. Ik wil iets kunnen vertellen en merken dat de ander probeert te begrijpen wat het voor mij betekent.

Bij Flynn waardeerde ik onze gesprekken. Tegelijk merkte ik dat ik meer continuïteit en concrete vervolgstappen nodig had om verder te willen investeren. Misschien waren onze verwachtingen daarover verschillend. Het contact kon voor hem prettig zijn zoals het was, terwijl ik me afvroeg hoe het verder zou gaan.

Was zijn interesse veranderd?

Misschien veranderde zijn belangstelling. Misschien paste het contact zoals het liep bij wat hij zocht. Misschien twijfelde hij over een vervolg. Zijn redenen kan ik achteraf niet vaststellen.

Knobloch en Solomon (1999) onderscheiden verschillende bronnen van onzekerheid in relaties. Je kunt twijfelen over je eigen betrokkenheid, over die van de ander of over de relatie zelf. Dat onderscheid helpt me gerichter naar mijn vragen te kijken. Wat wil ik zelf? Wat weet ik over wat hij wil? En hebben we besproken wat een vervolg voor ons betekent?

De afspraak om het casual te houden beantwoordde die vragen maar gedeeltelijk. We konden daar allebei iets anders onder verstaan. Uiteindelijk benoemde ik mijn behoefte op het moment dat ik het contact afsloot.

Wat hechting me helpt begrijpen

Wanneer je iemand leert kennen, ontdek je ook hoe makkelijk je iets kunt vragen en hoe je reageert als het contact anders loopt dan je hoopt.

Collins en Feeney (2000) onderzochten hoe stellen steun vragen en bieden. Hun onderzoek laat zien dat hechting samenhangt met die uitwisseling van steun. Voor dit verhaal neem ik daar vooral een vraag uit mee. Durf ik duidelijk te vertellen wat ik nodig heb, en geef ik de ander de gelegenheid daarop te reageren?

Uit onze berichten kan ik zijn hechtingsstijl niet vaststellen. Bij mezelf kan ik wel kijken naar wat ik deed met mijn onzekerheid. Bleef ik zoeken naar aanwijzingen in de gesprekken, of sprak ik uit wat ik graag wilde?

Mijn afsluitende bericht was een stap naar dat laatste. Ik benoemde dat ik behoefte had aan consistentie en vervolgstappen. Daarmee werd voor mij duidelijker wat ik miste.

Heeft hij me gebruikt?

Ook die vraag kan opkomen wanneer er veel aandacht en flirt is geweest en een vervolg onduidelijk blijft.

Als ik onze gesprekken teruglees, zie ik dat we allebei deelnamen. We maakten grappen, stelden vragen en deelden verhalen. Dat zegt iets over wat er tussen ons gebeurde. Wat hij er uiteindelijk mee voor ogen had, kan ik daar niet volledig uit afleiden.

Voor mijn besluit werd een andere vraag belangrijker. Wilde ik verder met de manier waarop het contact op dat moment liep? Daar kon ik zelf antwoord op geven.

Mijn eigen aandeel

Ik droeg bij aan de sfeer en het tempo van onze gesprekken. Ik flirtte mee en vond het interessant om samen over allerlei onderwerpen na te denken. Daarmee gaf ik het contact ook ruimte, terwijl we het casual wilden houden.

Achteraf kan ik mezelf afvragen wanneer mijn verwachtingen veranderden en hoe duidelijk ik daarover was. Een ander kan mijn belangstelling opmerken zonder precies te weten welk vervolg ik verwacht.

In mijn laatste bericht legde ik uit wat ik nodig had, maar het was ook een afscheid. Daarmee sloot ik de ruimte om samen te onderzoeken of we daarin hetzelfde wilden. Ik had mijn behoefte eerder als vraag kunnen bespreken. Dan had zijn antwoord me meer informatie gegeven om mijn keuze op te baseren.

Het kantelpunt

“Als het contact van twee kanten een beetje vanzelf loopt, steek ik daar ook graag mijn energie in.”

Dat schreef ik hem. Met vanzelf bedoelde ik dat ik graag wilde merken dat we allebei initiatief namen en ruimte maakten om elkaar verder te leren kennen.

In onderzoek vanuit de zelfdeterminatietheorie hangen zowel verbondenheid als autonomie samen met persoonlijk welzijn en het functioneren van relaties. Autonomie betekent daarbij dat je het gevoel hebt uit eigen overtuiging te kunnen handelen (Patrick et al., 2007). Voor mij kwam dat samen in de vraag of ik nog achter mijn eigen investering stond.

Ik kon terugkijken op leuke gesprekken en tegelijk vaststellen dat het contact me onvoldoende bood om verder te gaan. Ik bedankte hem voor het lachen en de interessante gesprekken en wenste hem succes.

Herkennen, ervaren en loslaten

Herkennen betekende dat ik concreet maakte wat ik miste. Het woord consistentie beschreef mijn behoefte. Met vervolgstappen gaf ik aan waarin ik die graag terug wilde zien.

Ervaren betekende ruimte geven aan de teleurstelling dat een veelbelovend contact anders liep dan ik had gehoopt. Ik kon de leuke momenten waarderen en toch besluiten te stoppen.

Loslaten was het bericht daadwerkelijk sturen. Ik had gezegd wat voor mij belangrijk was en nam op basis daarvan een besluit.

Wat was mijn les?

Bij Flynn lukte het me om eerder een grens te trekken. Ik hoefde niet precies te weten waarom het contact zo liep om te bepalen wat ik zelf wilde.

Mijn leerpunt zit ook in het moment vóór die grens. Een behoefte eerder bespreken geeft ruimte om te ontdekken hoe de ander erop reageert. Dan kan ik beter beoordelen of we samen verder willen en wat we daarvoor allebei bereid zijn te doen.

Ook casual vraagt om afstemming. Hoe vaak willen we elkaar zien? Hoeveel ruimte geven we het contact? Wat verwachten we als een van ons meer of juist minder wil? Zulke vragen hadden ons kunnen helpen om beter te begrijpen waar we allebei stonden.

Flynn Rider en Rapunzel

In het verhaal van Rapunzel gaat een onverwachte ontmoeting samen met het ontdekken van wat zij zelf wil. Daar herken ik iets in. Terwijl ik Flynn leerde kennen, kreeg ik ook een duidelijker beeld van mijn eigen wensen. Wat aanvankelijk prettig en luchtig voelde, paste op een gegeven moment minder bij wat ik nodig had. Dat had ik aan het begin nog niet zo scherp gezien.

Hij vroeg me hoe ik bepaal of ik tijd in iemand steek. Aan het einde van ons contact kon ik daar preciezer antwoord op geven. Ik wilde verder kunnen ontdekken wie iemand was, met voldoende ruimte voor initiatief en een volgend moment samen. Toen ik merkte dat ik dat miste, sprak ik het uit.

Hij heeft nooit meer op mijn bericht gereageerd… Dus ik stopte met wachten en ging verder…

Bronnen

Collins, N. L., & Feeney, B. C. (2000). A safe haven: An attachment theory perspective on support seeking and caregiving in intimate relationships. Journal of Personality and Social Psychology, 78(6), 1053–1073.

Jiang, L. C., Bazarova, N. N., & Hancock, J. T. (2011). The disclosure–intimacy link in computer-mediated communication: An attributional extension of the hyperpersonal model. Human Communication Research, 37(1), 58–77.

Knobloch, L. K., & Solomon, D. H. (1999). Measuring the sources and content of relational uncertainty. Communication Studies, 50(4), 261–278.

Laurenceau, J.-P., Barrett, L. F., & Pietromonaco, P. R. (1998). Intimacy as an interpersonal process: The importance of self-disclosure, partner disclosure, and perceived partner responsiveness in interpersonal exchanges. Journal of Personality and Social Psychology, 74(5), 1238–1251.

Patrick, H., Knee, C. R., Canevello, A., & Lonsbary, C. (2007). The role of need fulfillment in relationship functioning and well-being: A self-determination theory perspective. Journal of Personality and Social Psychology, 92(3), 434–457.

By Jennifer Seesing 20-08-2026

·

—

Één reactie op “Toen ik stopte met wachten! H3”

  1. […] en het werd tijd om mijn eigen dromen waar te maken.LEES VERDER… Hoofdstuk 3: (Rapunzel)Toen ik stopte met wachten! Flynn Rider “We houden het […]

    Like

Geef een reactie